Czesław Ganowicz zmarł 23 grudnia 1938 roku w Roszkowie k. Jarocina w domu swojego szwagra Seweryna Ozdowskiego. Pogrzeb przeistoczył się w lokalną manifestacją o charakterze narodowym. Janina z Wentzlów Ganowiczowa zmarła w Roszkowie kilkanaście dni po swoim mężu, 5 stycznia 1939 roku. Oboje zostali pochowani w grobowcu Ozdowskich na cmentarzu przy parafii św. Marcina w Jarocinie.

Twórczość Czesław Ganowicz pozostawił po sobie wiele prac naukowych i literackich. Publikował między innymi w „Filarecie”, „Zecie” i „Ruchu Kulturalnym”. Jego wiersze drukował „Kurier Poznański”. Pierwszym większym dziełem był dramat w trzech aktach pt. „Dola”, wystawiony w Teatrze Polskim w Poznaniu w 1913 roku. Obszerne dzieło filozoficzne „Trylogia ludzkiego bytu” („Zgliszcze”, „Nurty”, „Zmierzch globu”), zostało wydane w Poznaniu w 1921 roku. Swoje poglądy filozoficzne, oparte na wierze i etyce katolickiej, zawarł w „Wedach” – trzytomowym dziele, któremu poświęcał każdą wolna chwilę. Wydał je nakładem własnym w latach 1925–1929 („O nieśmiertelność”, „Szlakiem wieczności”, „Ewangelje”). Sprawom żydowskim poświęcił broszurę pt.