mały|Grób Stefana Porębowicza na Cmentarzu Powązkowskim Stefan Porębowicz (ur. 14 grudnia 1904 we Lwowie, zm. 27 marca 1984 w Warszawie) – polski architekt, profesor Politechniki Gdańskiej i Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Był synem Edwarda Porębowicza, profesora romanistyki na Uniwersytecie Jana Kazimierza oraz wziętego tłumacza. Jako nastolatek w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa, a następnie szerzej podczas wojny polsko-ukraińskiej.
Studiował na Politechnice Lwowskiej, wśród jego wykładowców był m.in. Władysław Derdacki. Od 1931 był adiunktem, a od 1940 asystentem w Katedrze Sztuki Użytkowej. W 1937 zastąpił Andrzeja Frydeckiego na stanowisku wiceprezesa lwowskiego oddziału SARP. Po wysiedleniu ze Lwowa osiadł w Gdańsku, gdzie został wykładowcą na tamtejszej Politechnice, kierował Zakładem Projektowania Budynków Służby Zdrowia, który został przekształcony w Katedrę Służby Zdrowia na Wydziale Architektury. W późniejszych latach przeniósł się do Warszawy i zawodowo związał się z Politechniką Warszawską.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 233-2-3). Był żonaty z Anną Porębowicz (z domu Hornung, 1905–1988, doktor muzykologii), z którą miał córkę Ewę Porębowicz-Dörsmann (1935-2009, historyk sztuki).