Alfons Bērziņš (ur. 9 listopada 1916 w Rydze, zm. 16 grudnia 1987 tamże) – łotewski panczenista specjalizujący się w biegach długodystansowych, który w latach 1932-1942 odniósł największe sukcesy w tej dyscyplinie w historii łotewskiego sportu.
Kariera sportowa Zawody krajowe Karierę rozpoczął w 1932. W roku tym został młodzieżowym mistrzem Łotwy. Jego trenerami byli Alberts Rumba i Roberts Vithofs.
W latach 1935–1940 Alfons Bērziņš zdobywał tytuł mistrza Łotwy, a w 1941 i 1942 został mistrzem Łotewskiej SRR. W 1941 zajął też drugie miejsce na mistrzostwach Związku Radzieckiego.
Zawody międzynarodowe W międzynarodowych zawodach zadebiutował w 1936 udziałem w mistrzostwach świata, na których zajął 8. miejsce. W 1937 zajął w tych zawodach 9. pozycję. W 1938 był czwarty w MŚ i 12. w mistrzostwach Europy. W 1939 został srebrnym medalistą mistrzostw świata i zwycięzcą mistrzostw Europy. W 1940 został mistrzem świata.
Igrzyska olimpijskie Alfons Bērziņš startował na zimowych igrzyskach w 1936, na których brał udział w biegu na 500 m (14. miejsce z czasem 45,7), 1500 m (18. miejsce z czasem 2:25,8), 5000 m (18. miejsce z czasem 8:53,4) i 10.000 m (19. miejsce z czasem 18:22,5).