Zmarło tutaj 51 niemieckich żołnierzy, których pochowano obok szpitala. W połowie września 1918 roku zespół ewakuował się do Aleppo. Po zawarciu rozejmu, pozostałości niemieckiego oddziału powróciły w styczniu 1919 roku do Niemiec.
Zawarty w 1919 roku Traktat wersalski zobowiązywał wszystkie strony zakończonej wojny do utworzenia cmentarzy wojennych. Zgodnie z tymi postanowieniami (art. 225, VI część), niemiecki konsul podpisał w grudniu 1928 roku odpowiednią umowę z władzami Brytyjskiego Mandatu Palestyny. Celem było utworzenie centralnego cmentarza wojennego, na którym pochowano by wszystkich poległych w Palestynie żołnierzy niemieckich (z wyłączeniem tych, którzy zostali pochowani na brytyjskim cmentarzu wojskowym i w Jerozolimie). W 1934 roku brytyjskie władze nabyły ziemię pod cmentarz, przekazując ją w dzierżawę Niemcom na 999 lat. Komisja Niemieckich Grobów Wojennych (niem. Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge) zobowiązała się sfinansować budowę cmentarza, który został zaprojektowany przez architekta Roberta Carpentera. Szczątki poległych żołnierzy niemieckich zebrano z całego kraju i pochowano w jednym miejscu. Miejsca pochówku żołnierzy przy szpitalu pozostawiono nienaruszone. Otwarcie nekropolii nastąpiło 30 czerwca 1935 roku.