W 1914 roku był zatrudniony jako inżynier w lwowskim Namiestnictwie. Powołany do wojska, trafił do Regimentu Inżynieryjnego w stopniu chorążego. Najprawdopodobniej jako członek załogi twierdzy przemyskiej trafił w 1915 roku do niewoli rosyjskiej. W Rosji przebywał w Orenburgu, gdzie pracował przy budowie elektrowni. Tam też poznał swoją żonę, Marię Andrejew. Do Polski powrócił dopiero w 1924 roku, zamieszkując w Warszawie. Pracował jako ekspert budowlany Banku Gospodarstwa Krajowego oraz Banku Inwestycyjnego. Ponownie zaangażował się w działalność organizacji sportowych: Warszawskiego Klubu Narciarskiego (jeden z założycieli), Polskiego Związku Narciarskiego (wieloletni członek zarządu) oraz WKS „Legia” Warszawa. W 1925 roku wydał Przewodnik narciarski po terenach Karpat Wschodnich. W latach 1928–1929 kierował budową gmachu Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie.