Podczas I wojny światowej pracował w armii austro-węgierskiej, kierując centralnym laboratorium bakteriologiczno-epidemiologicznym w Wiedniu i organizując szpitale zakaźne. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniósł się do Bydgoszczy, gdzie objął kierownictwo Wydziału Higieny Zwierząt Państwowego Instytut Naukowo-Rolniczego (który od 1927 roku stał się oddziałem Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach). Prowadził wówczas badania w zakresie chemii bakteriologicznej, związane m.in. z bakteriami gruźlicy i nosacizny.
Działalność w skautingu i polityczna Od początku XX wieku aktywnie zaangażował się w działalność społeczną i turystyczną. Od około 1900 roku był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, zaś od 1911 roku był działaczem skautingu (w latach 1914-1918 był naczelnym komendantem skautowym).
Był również działaczem politycznym i społecznym o narodowodemokratycznych przekonaniach: w 1925 roku przewodził bydgoskim strukturom Związku Ludowo-Narodowego.