Stanowiły one znaczny wkład w tworzenie się białoruskiej publicystyki. Lawicki wydał zbiory opowiadań Biarozka (1910, według innego źródła 1912) i Wasilki (1914). Dzięki temu drugiemu stał się twórcą szeroko znanym. Jest autorem poematu Dzied Zawała, wydanego w 1921 roku w książce Uspaminy (). W 1920 roku rozpoczął pracę nad powieścią Zołata (), ale nigdy jej nie ukończył.
Twórczość Antona Lawickiego rozwijała się w nurcie wczesnej białoruskiej prozy demokratycznej. Najbardziej cenioną część jego dorobku artystycznego stanowią opowiadania alegoryczne. Niewielkiego rozmiaru opowiadania-bajki cechują się różnorodną tematyką i poziomem emocji, wysokiej jakości formą i językiem. Charakterystyczny jest dla nich lekki humor, ostra satyra polityczna, przenikliwa liryka i psychologizm społeczny. Utwory Antona Lawickiego wyrażają współczucie wobec losu chłopa, dążenie do współudziału w zmianach społecznych ludu białoruskiego i protest wobec niesprawiedliwości społecznej.