Podczas promowania sztuki współczesnej zwanej niezależną negatywnie ocenił twórczość Pabla Picassa oceniając ją jako prymitywną. Uznawany jest za odkrywcę malarstwa Chaima Soutine, jednego z najwybitniejszych ekspresjonistów należących do École de Paris. Spopularyzował również kubistyczne obrazy pochodzącego z Węgier Josepha Csaky, a także twórczość Henriego Epsteina, Szymona Mondszajna, Emmanuela Mané-Katza, Oscara Miestchaninoffa oraz rzeźbiarstwo Jacques’a Lipchitza. Wiele razy pisał o twórczości Louisa Marcoussisa i jego żony Alicji Halickiej, z którymi się przyjaźnił. Mieszkając w Paryżu pisał felietony do wielu polskich czasopism, był korespondentem „Wiadomości Literackich”. W 1920 został redaktorem naczelnym wpływowego francuskiego miesięcznika „L’Amour de l’Art”. W 1922 powierzono mu funkcję sekretarza organizowanej w paryskim Musée Crillon wystawy Jeune Pologne (Młoda Polska). Po 1945 otrzymał stanowisko redaktora naczelnego czasopisma „Art et Industrie”, a od 1956 do 1959 „Prisme des Arts”, pisał do obu tych wydawnictw. Redaktor naukowy „Encyclopédie de l'art international contemporain” w 1958.