ISO/IEC 8859 – zestaw standardów służących do kodowania znaków za pomocą 8 bitów. Standardy te zostały utworzone przez European Computer Manufacturers Association w połowie lat osiemdziesiątych, po czym zostały uznane przez Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną.
Wszystkie zestawy ISO 8859 mają znaki 0-127 (hex 00-7F) identyczne jak w kodzie ASCII, zaś pozycjom 128-159 (hex 80-9F) przypisane są dodatkowe kody sterujące, tzw. C1 (faktycznie są nieużywane).
ISO 8859-1 (Latin-1) - alfabet łaciński dla Europy zachodniej ISO 8859-2 (Latin-2) - łaciński dla Europy środkowej i wschodniej, również odpowiednia Polska Norma ISO 8859-3 (Latin-3) - łaciński dla Europy południowej ISO 8859-4 (Latin-4) - łaciński dla Europy północnej ISO 8859-5 (Cyrillic) - dla cyrylicy ISO 8859-6 (Arabic) - dla alfabetu arabskiego ISO 8859-7 (Greek) - dla alfabetu greckiego ISO 8859-8 (Hebrew) - dla alfabetu hebrajskiego ISO 8859-9 (Latin-5) ISO 8859-10 (Latin-6) ISO 8859-11 (Thai) - dla alfabetu tajskiego ISO 8859-12 – brak ISO 8859-13 (Latin-7) ISO 8859-14 (Latin-8) ISO 8859-15 (Latin-9) - z ISO 8859-1 usunięto kilka rzadko używanych znaków i wprowadzono znak euro oraz litery Š, š, Ž, ž, Œ, œ oraz Ÿ ISO 8859-16 (Latin-10) - łaciński dla Europy środkowej - zmodyfikowany ISO 8859-2 ze znakiem euro i dodatkowymi literami dla kilku