W latach 1885–1889 w instytucie studiował kompozycję i grę na skrzypcach Jean Sibelius (1865–1957), który następnie uczył tu w latach 1892–1900 i 1907–1910.
Kolejnymi dyrektorami byli: w latach 1906–1907 – Armas Järnefelt (1869–1958), a w latach 1907–1911 – . W 1911 roku prowadzenie instytutu objął Erkki Melartin (1875–1937), który podjął działania, aby rozszerzyć działalność placówki i przekształcić ją w konserwatorium. W 1912 roku utworzono wydział opery. Od 1914 roku nauczano gry na wszystkich instrumentach używanych w orkiestrach. W 1921 roku powstał wydział kształcenia nauczycieli muzyki, a w 1926 roku wydział muzyki wojskowej. W 1924 roku instytut zmienił nazwę na Konserwatorium Helsińskie.
W latach 1936–1959 konserwatorium kierował pianista (1889–1960), który utworzył wydział muzyki kościelnej z przyłączonego do uczelni w 1951 roku Helsińskiego Instytutu Kantorów-Organistów, a także wydział muzyki szkolnej (1957). W 1939 roku konserwatorium zmieniło nazwę na Akademię Sibeliusa. Za kolejnego rektora, Tanelego Kuusisto (1959–1971), w 1966 roku państwo fińskie przejęło większą część finansowania uczelni. Wówczas uczelnia zaczęła kształcić wyłącznie muzyków profesjonalnych.