W momencie wykonania instrukcji throw sterowanie przekazywane jest do bloku catch, w którym powinien być zawarty kod obsługi danego rodzaju wyjątku. Po obsłużeniu, sterowanie nie powraca już do bloku try – program wykonuje się dalej od instrukcji end, zatem dalsze operacje wewnątrz tego bloku nie będą wykonywane. Zezwala się na rzucanie wyjątków z wnętrza funkcji, a także na zagnieżdżanie bloków try. W momencie wystąpienia wyjątku sterowanie jest przekazywane do pierwszego z nich, który potrafi go obsłużyć.
Blok finally Istotnym problemem w obsłudze wyjątków jest to, że wewnątrz bloku try mogły zostać tymczasowo zaalokowane jakieś zasoby, które po zakończeniu wykonywania powinny zostać zwolnione. Jeśli rzucanie i przechwytywanie wyjątku zachodzi w obrębie tej samej funkcji, odpowiedni kod można umieścić za sekcją try ... catch, lecz funkcja rzuca wyjątek, który powinien przechwycić kod wywołujący, programista sam musi zadbać, by zwolnić wszystkie tymczasowe zasoby przed jego rzuceniem. Dlatego w niektórych językach wprowadzony jest dodatkowy, opcjonalny blok finally, który musi się wykonać niezależnie od tego, czy wewnątrz try został rzucony wyjątek, czy nie.