w podręczniku Wychowanie fizyczne poza salą gimnastyczną.
W 1983 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1989 roku – najwyższy tytuł naukowy profesora zwyczajnego nauk o kulturze fizycznej.
W katowickiej uczelni pełnił funkcje zastępcy dyrektora Instytutu Wychowania Fizycznego i Sportu (1972–1974), dyrektora tego instytutu (1974–1977), kierownika Zakładu Metodyki Wychowania Fizycznego (1977–1983), prorektora ds. dydaktyczno-wychowawczych (1983–1984) oraz kierownika Katedry Teorii i Metodyki Wychowania Fizycznego (1988–1992). W latach 1984–1986 zorganizował i kierował Instytutem Wychowania Fizycznego i Sportu na Wydziale Zamiejscowym poznańskiej AWF w Gorzowie Wielkopolskim.
Po przejściu na emeryturę w 1992 roku kontynuował pracę dydaktyczną w AWF Katowice na pół etatu do 2002 roku. Do końca życia utrzymywał kontakt z uczelnią i kilka razy w miesiącu odwiedzał jej siedzibę, udzielając pracownikom naukowym i studentom konsultacji oraz wsparcia.
W życiu odwoływał się do stoickiej filozofii Marka Aureliusza.