Strzyżewski zaznaczał jednak, że w warunkach eksperymentu naturalnego rygorystyczne zachowanie kanonu jedynej różnicy było możliwe jedynie w przybliżeniu.
Eksperyment dotyczył wpływu zwiększonej aktywności fizycznej na rozwój fizyczny, sprawność motoryczną i wyniki w nauce uczennic liceum. W grupie uczennic mieszkających w internacie czas przeznaczony na naukę własną zmniejszono o cztery godziny tygodniowo na rzecz obowiązkowych, systematycznych zajęć rekreacyjno-sportowych. Uzyskane wyniki wskazywały na poprawę parametrów biologicznych i sprawności fizycznej bez stwierdzenia negatywnego wpływu zwiększonej aktywności ruchowej na postępy szkolne i ogólną zdolność do pracy umysłowej.
Kolejny nurt badań Strzyżewskiego obejmował zależności między tempem dojrzewania biologicznego dziewcząt a rozwojem intelektualnym, cechami osobowości i przystosowaniem społecznym. Problematyka ta zwróciła uwagę psychologów osobowości i stała się przedmiotem oceny Janusza Reykowskiego w postępowaniu habilitacyjnym.
Wyniki badań wykorzystanych w rozprawie doktorskiej opublikował w 1971 roku w monografii Aktywność motoryczna a rozwój osobniczy i zdatność do pracy umysłowej uczniów, wydanej przez Państwowe Wydawnictwo Naukowe.