Dwa lata później obronił rozprawę habilitacyjną (Studencki ruch polityczny w Polsce w latach 1932–1939) i został wicedyrektorem Instytutu Historii. W 1973 zorganizował i przez trzy lata prowadził Pracownię Historyczną Polonijnego Ośrodka Naukowo-Dydaktycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, w tym samym roku został członkiem Komitetu Badań Polonii. Po uzyskaniu tytułu profesora nadzwyczajnego w 1978 zakończył pracę w Instytucie Historii i został prorektorem do spraw dydaktyczno-wychowawczych, pełnił tę funkcję do 1981, a następnie przez trzy lata kierował Studium Podyplomowym w Instytucie Historii. W 1979 został wiceprezesem krakowskiego oddziału Towarzystwa Łączności z Polonią Zagraniczną i pełnił tę funkcję przez jedenaście lat. Od 1980 przez dziesięć lat był radnym Rady Narodowej Miasta Krakowa, od 1988 przez dwa lata wchodził w skład Prezydium Rady oraz przewodniczył Komisji Kultury i Oświaty. W październiku 1981 powołany przez Plenum Komitetu Centralnego PZPR w skład Zespołu dla przygotowania naukowej syntezy dziejów polskiego ruchu robotniczegoTrybuna Robotnicza, nr 208, 19 października 1981, s. 2. Autor haseł w Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego. Od 1984 do 1987 działał w Komisji Historii Najnowszej Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego.