Od 1916 roku był administratorem i dziekanem w Ihumeniu.
Działalność w okresie rewolucyjnym i w Białoruskiej SRR Po rewolucji lutowej w Rosji w 1917 roku Adam Lisowski brał czynny udział w życiu politycznym białoruskiego ruchu narodowego. Wchodził w skład Chrześcijańskiego Związku Demokratycznego. Uczestniczył w organizacji w Mińsku 24–25 maja 1917 roku I Zjazdu Białoruskiego Duchowieństwa Katolickiego. Przygotował na niego referat pt. Białoruski ruch i jego stosunek do życia kościelnego, a także do akcji katolickiej na Białorusi, wygłoszony przez ks. Adama Stankiewicza. Występował za białorutenizacją życia narodowego i religijnego, popierał wprowadzenie języka białoruskiego do kościoła.
W latach 1918–1922 pracował jako proboszcz parafii Koraliszczewicze i administrator w parafii Annopol. W 1921 roku został mianowany przez biskupa Zygmunta Łozińskiego wikariuszem generalnym części diecezji mińskiej w Białoruskiej SRR. Na początku lat 20. był proboszczem, a później administratorem katedry w Mińsku. W 1922 roku stanął na czele dekanatu mińskiego. Wystąpił przeciwko konfiskacie własności kościelnej przez władze radzieckie. 31 maja 1922 roku został aresztowany przez GPU pod zarzutem działalności kontrrewolucyjnej. Skazano go na karę śmierci przez rozstrzelanie, zamienioną potem na 5 lat więzienia.