zwyczajowo przydzielano tylko jeden lub dwa samoloty transportowe do każdej bazy USAAC i siedem samolotów C-3A służyło w sześciu różnych bazach Bolling Field, Brooks Field, Fort Crockett, Mitchel Field, Selfridge Field i Wright Field.
W połowie 1929 wszystkie siedem C-3A otrzymało nowe silniki o większej mocy i - zgodnie z ówczesnymi zasadami nazewnictwa samolotów Armii - nowe oznaczenia: C-9. Wszystkie samoloty tego typu zostały wycofane ze służby do końca 1936.
Ostatni z C-9, numer seryjny 29-226, został w styczniu 1936 użyty do przeprowadzenia testów odporności samolotów krytych metalem na ogień z karabinów maszynowych. Zbiorniki paliwa zostały częściowo napełnione benzyną lotniczą i włączono silniki samolotu pracujące na niskich obrotach. Samolot został dwukrotnie ostrzelany dwoma długimi seriami i na początku trzeciej serii stanął w płomieniach. Płonący samolot został całkowicie zniszczony w wybuchu, a eksperyment dowiódł niezaskakujących wniosków, że karabiny maszynowe są skuteczną bronią przeciwko stojącym na ziemi i nieruchomym samolotom.