Obniżenie masy całej konstrukcji umożliwiające osadzenie autobusu na sześciu kołach z ogumieniem pneumatycznym (2 na przedniej i po 2 bliźniacze na tylnej osi) pozwoliło na wyższą dopuszczalną prędkość autobusu w stosunku do pojazdu na pełnych kołach według ówczesnych przepisów. Innymi innowacjami konstrukcyjnymi były: obniżona rama nośna i jednostopniowa przekładnia ślimakowa w tylnym moście oraz mechanizm różnicowy umieszczony niesymetrycznie, co umożliwiało uzyskanie nisko umieszczonej podłogi na całej długości dolnej kabiny pasażerskiej, do której z tylnego pomostu prowadził tylko jeden stopień. Konstrukcja lowbridge polegała na takim ukształtowaniu stropu/podłogi pomiędzy pokładami, by uzyskać obniżone przejście dla pasażerów na górnym pokładzie nad siedzeniami dolnego pokładu po prawej stronie. Obniżenie wysokości pojazdu do 4,1 m umożliwiło planowanie tras dotąd niedostępnych dla autobusów piętrowych. Rozwiązanie uzyskało dziesięcioletnią ochronę patentową co dawało producentowi dodatkowe dochody z licencjonowania go zewnętrznym firmom karosującym podwozia. Od 1929 klatka schodowa na górny pokład była całkowicie osłonięta.