30 marca 1789 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Mariae de Pace. Od 1791 przez roczną kadencję pełnił rolę kamerlinga Kolegium Kardynałów. 9 sierpnia 1796 został mianowany sekretarzem stanu; jego polityka stała się pretekstem do pierwszej inwazji Francji na Rzym, którą zakończył dopiero pokój w Tolentino w marcu 1797. Państwo Kościelne było zmuszone do zapłacenia też sporego odszkodowania finansowego i oddania eksklaw w Awinionie i hrabstwie Venaissin. W wyniku kolejnych niekorzystnych dla Kościoła posunięć (m.in. negocjacji z hiszpańską królową Marią Ludwiką Burbon-Parmeńską), 9 marca 1797 kardynał Busci złożył na ręce papieża rezygnację. Papież początkowo ją odrzucił, lecz 15 marca Busci ponownie podał się do dymisji, która została zaakceptowana 3 dni później. Podczas drugiej inwazji francuskiej majątek Busci został rozgrabiony, a on sam uciekł do Palermo. 2 grudnia 1800 został prefektem Kongregacji Dobrego Rządu.
Przypisy
Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Sekretarze stanu Stolicy Apostolskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Mediolanie Kategoria:Urodzeni w 1731 Kategoria:Zmarli w 1803