Kościół rektoralny świętego Eliasza Proroka w Lublinie – kościół rektoralny należący do zakonu karmelitów trzewiczkowych. Położony jest na wzniesieniu na północny wschód od lubelskiego Starego Miasta.
Historia Kościół został w 1680 roku ufundowany przez Jerzego Mniszka. Początkowo były to budynki drewniane. Murowany kościół i klasztor został wzniesiony w stylu barokowym w latach 40. XVIII wieku na podstawie projektu Pawła Antoniego Fontany. Parafia została konsekrowana w 1784 roku przez krakowskiego biskupa pomocniczego Jana Kantego Lenczowskiego. W 1810 roku budynki klasztorne przeszły w ręce karmelitów bosych. W 1835 roku kolejnym właścicielem klasztoru i kościoła zostali bonifratrzy, którzy zaadaptowali klasztor na szpital. Przebudowa obiektów na potrzeby szpitala została dokonana według projektu architekta Ferdynanda Konotkiewicza w 1839 roku. W 1864 roku zakon bonifratrów uległ kasacie i odtąd w szpitalu pracowały siostry szarytki (wyjątkiem były lata 1893-1905). W 1969 roku kościół został ponownie przejęty przez karmelitów trzewiczkowych.