Zdobył następnie złoty medal na mistrzostwach świata w 1978 w Belgradzie, gdzie w półfinale ciężko znokautował Rybickiego, z w finale wygrał z Luisem Felipe Martínezem z Kuby.
Na mistrzostwach Europy w 1979 w Kolonii Sawczenko wygrał dwa pierwsze walki przed czasem w 1. rundzie, a w półfinale uzyskał walkower od Markusa Intlekofera. W finale przegrał na punkty z Miodragiem Perunoviciem z Jugoslawii.
Wystąpił w wadze średniej (do 75 kg) na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie. Wygrał trzy walki przed czasem i w półfinale po raz kolejny zmierzył się z Rybickim. Walka była wyrównana, ale w ostatniej rundzie Rybicki doznał kontuzji łuku brwiowego i sędzia zakończył pojedynek ogłaszając zwycięstwo Sawczenki. W finale Sawczenko został pokonany przez Kubańczyka José Gómeza, zdobywając srebrny medal.
Wiktor Sawczenko był mistrzem ZSRR w wadze lekkośredniej w 1977 i w wadze średniej w 1980, a także brązowym medalistą w wadze średniej w 1979.
Zakończył karierę w 1982. Stoczył 271 walk, z których wygrał 241. Po zakończeniu kariery rozpoczął pracę w Państwowym Instytucie Kultury Fizycznej i Sportu w Dniepropietrowsku, gdzie uzyskał doktorat w 1989 i habilitację w 1997.