W celu osiągnięcia zamierzonych wyników parowóz był zaprojektowany podobnie jak wagony osobowe. Pojemność węgla i wody w parowozie wystarczała dla jednego przejazdu na planowanej trasie.
Konstrukcja lokomotyw była dostosowana do możliwości zasad projektowych lokomotyw parowych Deutsche Reichsbahn, jednak z kilkoma różnicami. W szczególności w kotle zaprojektowano długie wąskie palenisko odmienne od stosowanych w kotłach Wagnera. Dopuszczalne ciśnienie kotła zaprojektowano na 20 atmosfer, podczas gdy znormalizowany kocioł został zaprojektowany do ciśnienia 16 atm (15,7 bar). Konstrukcja kotła okazała się znacznie bardziej trwała niż typowego kotła o zdolności parowania 57 kg/m/h, średnia szybkość odparowania parowozu wynosiła około 74 kg wody na godzinę i na metr kwadratowy powierzchni grzewczej. Szczytowa moc parowozu wynosiła 100 kg/m²h bez uszkodzenia kotła.
Obie lokomotywy parowe posiadały otuliny aerodynamiczne. Zbiorniki wodne wykonano jako skośne w celu poprawienia widoczności maszynisty parowozu. Podwozie parowozu zostało zakryte metalowymi płytami. W celu umożliwienia poprawy widoczności podczas jazdy w tyłem, regulatory, nastawnica oraz hamulce umieszczono w każdym kierunku odpowiednio po prawej stronie.