Historia Tonalizm, specyficzny styl nastrojowego malarstwa pejzażowego, miał w latach 80. XIX wieku sporą rzeszę zwolenników wśród artystów amerykańskich. Był raczej zjawiskiem niż ruchem w sztuce amerykańskiej, konwergencją stylów występujących w latach 80.; nazwę otrzymał w połowie następnej dekady. Obrazy tonalistyczne malowane były miękkimi pociągnięciami pędzla i przy użyciu stonowanej, zharmonizowanej i przyciemnionej palety. Nowe pokolenie artystów tonalistycznych, w większości urodzonych po roku 1845, z których wielu praktykowało w Paryżu i Monachium, zerwała z dominacją artystów Hudson River School i ich dużymi, pełnymi szczegółów, panoramicznymi przedstawieniami amerykańskich krajobrazów. Wiele prądów i wpływów zasiliło wzrastające zapotrzebowanie na bardziej intymny, poetycki i wyrazisty styl sztuki pejzażu, odwołujący się do emocji, charakteryzujący się miękkimi konturami i szerokim zakresem barw.
Tonalizm czerpał z dwóch głównych nurtów. Pierwszy z nich stanowili amerykańscy zwolennicy francuskiej szkoły z Barbizon, w tym George Inness i jego uczniowie, oraz tacy malarze jak William Morris Hunt i John La Farge.