W 1902 wziął udział w kongresie ruchu młodotureckiego, odbywającym się w Paryżu, występując w obronie wolności wypowiedzi mniejszości narodowych zamieszkujących Imperium Osmańskie. W 1903 przeniósł się do Genewy, gdzie był wydawcą francuskojęzycznego pisma L’Albanie.

Po powrocie do Szkodry w 1908 wygłosił publicznie przemówienie, w którym skrytykował politykę młodoturecką, za co został aresztowany. W 1909 Hima pojawił się w Stambule, gdzie wraz z Hilem Mosim wydawał dwujęzyczny tygodnik Shqipëtari-Arnavud (Albańczyk), ale rok później wydawania pisma zabroniły władze osmańskie. W wydanej w 1911 w języku tureckim książce Musaver Arnavud, zawarł istotne informacje dotyczące sytuacji ludności albańskiej w Imperium Osmańskim.

W 1911 dowodził jednym z oddziałów powstańczych działających w południowej Albanii. thumb|240px|Oddział Dervisha Himy w 1913 Po wybuchu I wojny bałkańskiej Hima przedostał się do Triestu, a stamtąd statkiem do Durrës. W 1912 znalazł się w gronie sygnatariuszy Albańskiej Deklaracji Niepodległości (choć jego podpisu nie ma pod oryginalnym tekstem dokumentu). W 1913 wziął udział w powstaniu ochrydzko-debarskim, które wybuchło w zachodniej Macedonii (alb. Kryengritje së Ohrit dhe Dibrës). W czasie I wojny światowej często przebywał w Wiedniu, popierając politykę państw centralnych.