mały|300px|Wiek dna oceanicznego Pacyfiku i Atlantyku z zaznaczonymi izochronami i strefami spękań. Na dnie Pacyfiku strefy spękań są szczególnie dobrze uwidocznione przez duże różnice wieku. Oceaniczna strefa spękań – forma ukształtowania dna oceanu, rozciągająca się lokalnie prostopadle do grzbietu śródoceanicznego. Stanowią one pozostałość uskoku transformacyjnego w obrębie jednej płyty tektonicznej.
Powstawanie mały|Ruch płyt w sąsiedztwie uskoku transformacyjnego Oceaniczne strefy spękań powstają tam, gdzie uskok transformacyjny dzieli grzbiet śródoceaniczny na dwie rozsunięte części. Utworzone w procesie spreadingu fragmenty nowej skorupy oceanicznej poruszają się w różne strony na aktywnym odcinku uskoku pomiędzy fragmentami grzbietu, natomiast w tę samą stronę na obszarze położonym całkowicie po jednej ze stron grzbietu. Sąsiadujące fragmenty powstałe w rozsuniętych częściach grzbietu mają zatem różny wiek, różnią się także grubością i początkową temperaturą. Aktywność sejsmiczna zanika szybko z oddalaniem się od grzbietu, pozostaje natomiast "szew" łączący te fragmenty.