Skumulowany rezultat systematycznego zgłębiania tajników światła i koloru, połączony z rosnącym zainteresowaniem obserwacją naukową i preferencją przez artystów do pracy w plenerze, zmodyfikowały odwieczny wysiłek uchwycenia lub skopiowania rzeczywistego, naturalnego światła na rzecz uchwycenia efektu świetlnego w warunkach bodźca optycznego lub reakcji. Ta rewolucja w sztuce, inspirowana była licznymi teoriami naukowymi, będącymi w obiegu w drugiej połowie XIX wieku. Trend ten przejawiał się w publikowanych badaniach naukowych z dziedziny optyki fizjologicznej i, co najważniejsze, w aktywnym zaangażowaniu się artystów w tej dziedzinie. Artystycznymi spadkobiercami tej rewolucji byli na początku lat 70. impresjoniści, a w latach 80. neoimpresjoniści. Impresjoniści zadebiutowali na prywatnej wystawie w Paryżu w 1874 roku. Nowy styl malowania, jaki zaprezentowali, spotkał się z wielkim krytycyzmem i rezerwą. Grupa, w skład której wchodzili między innymi Claude Monet, Camille Pissarro, Pierre-Auguste Renoir, Edgar Degas, Alfred Sisley, Georges Seurat i Paul Cézanne (1839-1906) wystawiała wspólnie osiem razy, aż do roku 1886, kiedy to na skutek wewnętrznych tarć rozpadła się.