Łącznie 6 obwodów miało ponad 115 tysięcy wiernych, 59 zborów, 3 filie, 126 stacji kaznodziejskich. W 1930 Kościół posiadał 130 000 wiernych, w większości Niemców, lecz obejmował również niecałe 6 tysięcy zborowników czeskiej lub słowackiej narodowości i 3 tysiące polskiej tudzież polskojęzycznej (przede wszystkim zbory w Morawskiej Ostrawie, Boguminie, Czeskim Cieszynie, Frydku).
W wyniku układu monachijskiego w 1938 III Rzesza zaanektowała Kraj Sudetów, na którym znajdowała się większość z 69 zborów Kościoła. Również Polska dokonała aneksji tzw. Zaolzia, na którym funkcjonowały dwa zbory: w Czeskim Cieszynie (Na Rozwoju) i w Boguminie. Na pozostałym terytorium Czecho-Słowacji pozostało jedynie 8 zborów: w Pradzie, Pilźnie, Czeskich Budziejowicach, Brnie, Ołomuńcu, Igławie, Morawskiej Ostrawie i Frydku.
Kościół przestał w praktyce funkcjonować po wypędzeniu Niemców z Czechosłowacji po II wojnie światowej, wskutek dekretów Benesza, w tym z dnia 6 maja 1948, mówiącym o jego końcu z dniem 4 maja 1945. Majątek kościelny został skonfiskowany, a pod koniec wojny składało się nań m.in. 110 kościołów i kaplic, 16 domów modlitwy, 68 budynków zborowych, 6 budynków szkolnych, 42 cmentarze.