Weyl, Clifford, Einstein i Schrödinger zgodzili się co do tego, że istota materii zawarta jest w strukturze przestrzeni, nie w punktowych cząstkachWalter Moore, "Life of Schrödinger", Cambridge University Press (1989). Również laureat nagrody Nobla Paul Dirac nie był zadowolony z pojęcia punktowej cząstki, gdyż taka konstrukcja powodowała powstawanie nieskończoności wymuszających renormalizację. Sam proces renormalizacji nazwał "bezsensowną matematyką"P. A. M. Dirac, Nature, 174, 321, s 572 (1937).
W 1946 roku John Archibald Wheeler i Richard Feynman próbowali opisać cząstkę naładowaną elektrycznie jako układ sferycznych fal elektromagnetycznych, dośrodkowych i odśrodkowych. Model ten zakładał komunikację takiej cząstki z całym wszechświatem, spełniał więc zasadę Macha. John Cramer na bazie analogii do tego modelu zinterpretował "fale prawdopodobieństwa" klasycznej teorii kwantowej jako fale rzeczywiste.
Współczesne rozwinięcia Oprócz klasycznych ujęć falowej struktury materii (Clifford, de Broglie, Schrödinger, Bohm, Wheeler i Feynman) pojawiają się również nowe propozycje, próbujące zsyntetyzować różne intuicje i opisać materię w bardziej ogólnych ramach.
Jedną z takich prób jest fraktalno-antyfraktalna koncepcja falowej budowy materii rozwijana w XXI wieku.