Później czcionki odlano na wyższym polu podstawy (i większym firecie), co wyeliminowało konieczność stosowania przewieszek do dolnych wydłużeń minuskuły antykwy łacińskiej (Aldus nie stosował interlinii, a kolejne linijki tekstu były składane w wierszowniku „jedna na drugą”). Minuskuła i majuskuła antykwy łacińskiej miała elementy charakterystyczne dla antykw Nicolasa Jensona np. ukośną poprzeczkę w „e”, obustronne szeryfy w górnych wierzchołkach belek „M” i „N”.
Poniżej wykaz pism: antykwa łacińska (oparta na podziale firetu na 12 jednostek; wielkość firetu ok. 6,3 mm), pierwszy odlew (1495) pierwszej kursywy greckiej (na firecie tej samej wielkości co antykwa łacińska), drugi odlew pierwszej kursywy greckiej (oparty na firecie większym o 1/6 od poprzednich wzorów, wielkość firetu ok. 7,4 mm), druga kursywa grecka (firet ok. 5,8 mm).
De Aetna (1495/6) Traktat Piotra Bemba, De Aetna, był pierwszym łacińskim drukiem wydanym przez Manucjusza. Griffo zaprojektował do tej książki nową antykwę, która miała już dojrzałą formę o wysokich walorach estetycznych. Minuskułowe „e” ma tu poziomą poprzeczkę. Minuskuła tego kroju została później (w 1499 r.) użyta w Hypnerotomachia Poliphili, Griffo dodał jedynie nowe wersaliki. Antykwa łacińska (na firecie tej samej wielkości co druga kursywa grecka – ok.