Przypadki tworzy się w sposób podobny jak np. w języku polskim – dodając końcówkę przypadka do rdzenia wyrazu. Końcówki przypadków są niezależne od poszczególnych typów morfologicznych rzeczowników – mają charakter dystrybutywny. Końcówki liczby mnogiej są w większości identyczne z końcówkami liczby pojedynczej, przy czym między rdzeniem i odpowiednim sufiksem dochodzi wrostek -i- (np. lp. talossa, lm. taloissa. Wyjątkiem jest mianownik liczby mnogiej, przyjmujący końcówkę -t-, talot)
Nie wszystkie przypadki używane są równie często. Najczęściej pojawiają się: mianownik l. poj – 35,24 proc (spośród wszystkich form deklinacyjnych), dopełniacz l. poj – 15,69 proc., mianownik l. mn. – 9,89 proc. najrzadziej – abessivus – 0,01 proc.
Grupy przypadków Przypadki fińskie możemy podzielić na cztery zasadnicze grupy: gramatyczne – nominativus, genetivus, accusativus, partitivus lokalizacji wewnętrznej – inessivus, illativus, elativus lokalizacji zewnętrznej – adessivus, ablativus, allativus marginalne i abstrakcyjne – prolativus, translativus, abessivus, instructivus, comitativus, essivus Niekiedy wyróżnia się grupę lokalizacji abstrakcyjnej – abessivus, essivus, translativus.