litewski) mają tendencje do przebudowy systemu i zwiększania liczby przypadków.
Przypadki w językach indoeuropejskich mianownik (nominativus) dopełniacz (genetivus) celownik (dativus) biernik (accusativus) ablatyw (ablativus), zwany także pochodnikiem narzędnik (instrumentalis) miejscownik (locativus) wołacz (vocativus)
To, że biernik, ablatyw i miejscownik wskazują kolejno kierunek ruchu, jego punkt początkowy oraz aktualne położenie, jest reliktem deklinacji praindoeuropejskiej.
Zagadnieniem związanym z tematyką przypadków są tzw. funkcje syntaktyczne przypadków. Nawet w językach o dużej liczbie przypadków i rozwiniętej fleksji (polski – 7, łacina – 6/7, greka – 5) poszczególne przypadki spełniają po kilka funkcji syntaktycznych. Np. dopełniacz, oprócz funkcji posesywnej, pełni też funkcję porównawczą, bo występuje w wyrażeniach porównawczych typu większy od czego?, funkcję separatywną typu odrywać coś od czego? itp. Takie pomieszanie funkcji wynika częściowo z synkretyzmu przypadków, a częściowo z dostosowywania pierwotnych ich funkcji do nowych zadań.
Przypadki w języku polskim