Współorganizował drukarnię okręgu, w której drukowano pismo GL „Żołnierz w boju”, jesienią 1943 wstąpił do oddziału partyzanckiego GL z powodu ścigania go przez Gestapo. Od stycznia 1944 w Siedlcach, potem w Parczewie. Po usunięciu Niemców z Lublina 25 lipca 1944 zgłosił się w tym mieście do pracy w Resorcie Bezpieczeństwa Publicznego. Skończył kurs NKWD w Kujbyszewie, został mianowany majorem i przydzielony do Grupy Operacyjnej UB skierowanej w styczniu 1945 do województwa poznańskiego.
21 stycznia 1945 został szefem PUBP w Krotoszynie. 20 grudnia 1945 mianowany zastępcą szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu, 15 listopada 1946 przeniesiony do centrali MBP w Warszawie, gdzie został naczelnikiem Wydziału Mundurowego, a od stycznia 1948 kierownikiem Centralnej Składnicy Uzbrojenia.
26 kwietnia 1950 aresztowany i na 1,5 roku uwięziony, później zwolniony po uznaniu fałszywości zarzutów. 1952–1955 był prezesem Spółdzielni Malarzy i Lakierników w Warszawie. W 1956 przyjęty do służby w MO, został naczelnikiem Służby Uzbrojenia w Komendzie Wojewódzkiej MO w Warszawie. Od 1960 na emeryturze, a od 1967 na rencie dla zasłużonych.
Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera 31A-2-4)Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze.