W 1849 roku, po wybuchu powstania węgierskiego, wziął urlop i udał się na Węgry, gdzie wstąpił do legionów polskich. Walczył jako dowódca batalionu piechoty w stopniu majora. Szczególnie odznaczył się 8 sierpnia w bitwie pod Temeszwarem, w której osłaniał na czele swego batalionu odwrót armii powstańczej. W tej bitwie stracił młodszego brata Wacława, który był jego podkomendnym. W uznaniu zasług został awansowany na pułkownika. Za swoją służbę został odznaczony węgierskim powstańczym Orderem Zasługi Wojskowej III klasy. Generał Józef Wysocki we wspomnieniach wysoko ocenił jego odwagę i zdolności dowódcze oraz wystawił mu chlubne świadectwo. Po klęsce powstania powrócił do Francji, na uprzednio zajmowane stanowisko.
W 1863 roku na wieść o wybuchu powstania styczniowego udał się razem ze swoim dawnym dowódcą, gen. Wysockim, na Wołyń. W wyprawie na Radziwiłłów (zakończonej niepowodzeniem 2 lipca 1863 dowodził 360-osobowym oddziałem ochotników. Zginął 2 lipca 1863 roku około godziny 4:00 podczas ataku na miasto, ugodzony dwiema kulamiStanisław Zieliński, Bitwy i potyczki 1863-1864, Rapperswil 1913, s.346
Przypisy
Bibliografia Józef Białynia Chołodecki, Dowódcy oddziałów w Powstaniu Styczniowem, Lwów 1907, s.