Pod koniec XIX wieku najcenniejsze ziemie w pobliżu morza zaczęli wykupywać carscy urzędnicy, ministrowie, wielcy posiadacze ziemscy i bankierzy. Wielką działkę przy ujściu Dagomysu do morza nabyła rodzina cara Mikołaja II. Tu zostało założone (w 1872A.S. Azarenkowa, I.J. Bondar, N.S. Bertyszewa,Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793-1985 гг.), Krasnodar, Краснодарское книжное издательство, 1986, s. 395, 248.) działające na użytek pałacu gospodarstwo – 2,5 tys. ha użytków i wielka ferma hodowlana. Dla pracujących tu chłopów zostało wybudowane niewielkie osiedle – przyszły Dagomys. Na początku XX wieku mieszkało w nim łącznie 300 osób. Zarządzał carskim gospodarstwem kniaź Uspienskij. Gospodarstwo było rentowne, w większości jego produkcja szła na rynek socziński, gdzie cieszyła się dużym popytem. Odpoczywający w Soczi przedstawiciele stołecznej szlachty poczytywali sobie za punkt honoru kupować produkty wyrosłe na carskich użytkach. Oczywiście, jakąś część wyrosłych tu warzyw i owoców przewożono do Pałacu Zimowego, na stół carski.
Ojczyzna rosyjskiej herbaty Na początku XX wieku Iow Antonowicz Koszman po raz pierwszy dowiódł, że herbatę można uprawiać także w rosyjskich subtropikach. Po rewolucji w Dagomysie został zorganizowany sowchoz.