pracował też w Zakładzie Patologii Ogólnej Franciszka Venuleta (½ etatu asystenta na Uniwersytecie Warszawskim, lata 1934–1936).

W roku 1937 otrzymał habilitację na podstawie pracy „O wywołaniu zrostów wewnątrz-płucnych dla celów chirurgicznych” i rozpoczął wykłady na Wydziale Lekarskim UW (na stanowisku docenta). W latach 1936–1939 pracował w Szpitalu Św. Ducha, który pełnił wówczas funkcję I kliniki chirurgicznej UW. Był starszym asystentem Adolfa Wojciechowskiego.

Należał do zespołów redakcyjnych czasopism „Chirurg Polski”. „Polski Przegląd Chirurgiczny” i „Gruźlica”. Był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Okres II wojny światowej W czasie okupacji niemieckiej Władysław Ostrowski przebywał w Warszawie i nadal pracował w Szpital św. Ducha. Przedwojenna klinika chirurgii przy ul. Elektoralnej była wówczas oddziałem chirurgicznym zarządzanym przez Wydział Zdrowia. Od 1 grudnia 1939 roku doc. W. Ostrowski był jego ordynatorem. Szpital był kilkakrotnie przenoszony;