W sierpniu 1921 roku wrócił do Warszawy i podjął pracę na oddziale wewnętrznym Szpitala Dzieciątka Jezus (pod kierownictwem dr. Józefa Skłodowskiego), a w styczniu 1922 otrzymał powołanie od Naczelnego Nadzwyczajnego Komisarza do Walki z Epidemiami (urząd podległy Ministrowi Spraw Wewnętrznych) i otrzymał stanowisko w szpitalu w Baranowiczach – etapowej placówce NNK dla Polaków wracających z Rosji.
W kwietniu 1922 – po otrzymaniu informacji, że nie uzyskał nostryfikacji moskiewskiego dyplomu ukończenia studiów – zapisał się do Uniwersytetu Warszawskiego. Uzupełniając wykształcenie pracował do listopada 1923 w szpitalu w Baranowiczach (do jego likwidacji), a następnie w warszawskim Szpitalu Okręgowym Wojska Polskiego. W styczniu 1925 roku został wolontariuszem w Szpitalu Dzieciątka Jezus na oddziale chirurgicznym prof. Zdzisława Sławińskiego.
Po otrzymaniu dyplomu doktora wszech nauk lekarskich (marzec 1925) został zatrudniony w tym szpitalu. Był asystentem, a następnie starszym asystentem na oddziale chirurgicznym od stycznia 1927 r. do końca sierpnia 1936 r. Przez 3 lata był starszym asystentem w II klinice chirurgicznej kierowanej przez prof. Zygmunta Radlińskiego;