Dzięki jego wsparciu powstały cztery nowe obserwatoria: w Trnawie (1755), w Egerze (1776), w Budzie (1780) oraz w Alba Iulia (1792).
Największymi osiągnięciami Hella były, wydawane corocznie od 1757 do 1791, publikacje Ephemerides astronomicae ad meridianem Vindobonensem. Oprócz tego zajmował się badaniem ruchu Wenus oraz zjawiska paralaksy w astronomii (wyprawa do północnej Norwegii w roku 1769 celem obserwacji tranzytu). W uznaniu zasług dla nauki był wybierany na zagranicznego członka kilku Akademii Nauk w Europie. Jego reputacja została jednak poważnie nadszarpnięta przez Jérôme Lalande’a, który mocno skrytykował prace Hella dotyczące ruchu Wenus, zarzucając mu manipulację danymi. W 1835 roku, już po śmierci Hella, Karl Littrow przeanalizował jego notatki na ten temat i uznał zebrane tam dane za prawdziwe. Pełna rehabilitacja Hella nastąpiła jednak dopiero w 1883 roku, kiedy to Simon Newcomb, po ponownym przejrzeniu zapisków Maximiliána, opublikował pracę potwierdzającą prawdziwość jego danych. Uznając zasługi Hella dla nauki, Międzynarodowa Unia Astronomiczna, nazwała od jego nazwiska jeden z kraterów na Księżycu.