Imiesłów () – nieosobowa forma czasownika mająca cechy składniowe i fleksyjne przymiotnika. W języku polskim istnieją również imiesłowy o funkcji zbliżonej do przysłówka (imiesłowy przysłówkowe). Imiesłów jest przykładem kategorii gramatycznej, która znajduje się na granicy fleksji i derywacji.
Imiesłów w języku polskim: Imiesłów w języku polskim zakłada tożsamość agensa imiesłowu i orzeczenia, stąd zdanie Usiadłszy na ławeczce, lunął deszcz jest bezsensowne. Dzieli on znaczenie leksykalne z czasownikiem, od którego jest utworzony. Dziedziczy po nim również ramę walencyjnąW wypadku imiesłowów biernych jest to regularnie przekształcona rama walencyjna, por. Jan karmi psa – pies karmiony przez Janka., por. Janek dał Basi pierścionek – (Janek) dający Basi pierścionek, a także zachowuje aspekt. Ma on natomiast dystrybucję taką, jak przymiotniki: migocąca lampa – wyłączona lampa – jasna lampa, stanowiąc przydawkę, oraz, podobnie jak przymiotniki, odmienia się przez przypadki, rodzaje i liczbę. Nie przysługuje mu natomiast kategoria stopnia.
Przymiotnikowy: