Później był sekretarzem KO MOPR we Włocławku i Warszawie Podmiejskiej, następnie w centralnej redakcji i wydziale propagandy. Od kwietnia 1937 do likwidacji KPP w sierpniu 1938 nie brał czynnego udziału w działalności KPP. Od 1937 pracował w przedsiębiorstwach instalacji elektrycznych, w 1938 wstąpił do Centralnego Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Budowlanego, Drzewnego, Ceramicznego i Pokrewnych Zawodów w Polsce, sekretarz Zarządu Sekcji Elektromonterów i Hydraulików tego Związku. Jesienią 1939 przeniósł się do ZSRR i do czerwca 1941 był elektromonterem w obwodzie mińskim. Po ataku Niemiec na ZSRR zmobilizowany do Armii Czerwonej, wkrótce zwolniony jako niezdolny do służby wojskowej, ewakuował się do Andiżanu w Uzbekistanie, gdzie był robotnikiem, a potem elektromonterem w kołchozie. W sierpniu 1944 wstąpił do ZPP i został wiceprzewodniczącym Zarządu ZPP w Andiżanie. W 1945 skierowany do Moskwy na instruktora organizacyjnego Zarządu Głównego (ZG) ZPP. Wstąpił do PPR w Moskwie, w 1946 wrócił do kraju i został naczelnikiem wydziału w Centralnym Zarządzie Przemysłu Motoryzacyjnego. Od 1947 dyrektor Biura Pracy w Filmie Polskim. Od 1949 członek, potem I sekretarz KD PZPR Praga-Śródmieście. 1950-1954 zastępca kierownika, a 1954-1956 kierownik Wydziału Propagandy Komitetu Warszawskiego PZPR.