W tym czasie opracował też książkę Zarys współczesnego zdrojownictwa w Polsce.

Karierę zawodową rozpoczął w Laboratorium Źródlanym w Szczawnie-Zdroju, które przekształciło się następnie w jedyną wówczas placówkę naukową uzdrowisk polskich: Zakład Techniki i Geologii Uzdrowiskowej. Przyczynił się istotnie do tej transformacji. Jednym z ważniejszych osiągnięć Potockiego było doprowadzenie do badania faz eksploatacji wód leczniczych, które można porównać do dzisiejszych badań HACCP. Jego zasługą jest zainicjowanie opracowania dla każdego z uzdrowisk dokumentacji hydrologicznej zasobów wód leczniczych, co dało podstawę do stworzenia sieci Uzdrowiskowych Zakładów Górniczych.

Był inicjatorem międzynarodowej współpracy resortu zdrowia w zakresie uzdrowisk (odbywało się to w ramach Międzynarodowej Federacji Uzdrowisk i Klimatyki – FITEC w Zurychu). Potocki był przedstawicielem Polski w FITEC. Był też ekspertem ONZ ds. balneologii, w ramach współpracy z tą organizacją przebywał kilka miesięcy w Indiach. Był autorem prac naukowych na tematy związane z balneotechniką oraz uzdrowiskowe. Duszniki-Zdrój zawdzięczają też jego inicjatywie Międzynarodowe Festiwale Chopinowskie. W Szczawnie-Zdroju nazwano jego imieniem ulicę, przy której mieszkał.

Zmarł 8 listopada 1994 w Warszawie.