Na uczelni olsztyńskiej uzyskiwał kolejne awanse zawodowe i naukowe. Pracował kolejno jako asystent (1960–1962), starszy asystent (1962–1969), adiunkt (1969–1982), docent (1982–1991), profesor nadzwyczajny (1991–1997), profesor zwyczajny (1997–2007). W 1969 uzyskał stopień doktora nauk rolniczych (rozprawa Porównanie efektywności uprawy tarasowej, beztarasowej i trwałego zadarnienia stoku), w 1982 habilitował się. 20 stycznia 1992 prezydent Lech Wałęsa nadał mu tytuł naukowy profesora nauk rolniczych. 23 maja 2002 Nowicki powołany został na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk. Staże naukowe odbywał w Moskwie (Uniwersytet Łomonosowa), Brnie (Uniwersytet Rolniczo-Leśny im. Mendla), Gödöllő (Uniwersytet Rolniczy). Pełnił też szereg uczelnianych funkcji organizacyjnych: od 1988 (aż do przejścia na emeryturę) kierownika Katedry Uprawy Roli i Użytków Zielonych na Wydziale Rolniczym (przekształconej następnie kolejno w Katedrę Uprawy Roli i Roślin oraz Katedrę Systemów Rolniczych), prodziekana ds. studiów i studentów Wydziału Rolniczego (1985–1987), prorektora Akademii Rolniczo-Technicznej ds. studiów i studentów (1987–1990). Przez dwie kadencje zasiadał w senacie uczelni, kierował senackimi komisjami ds. dydaktycznych oraz ds. rozwoju i finansów uczelni, był pełnomocnikiem rektora ds.