Po wybuchu II wojny światowej w kampanii wrześniowej 1939 walczył w swoim pułku. 20 września został ranny pod Lelechówką-Brzuchowicami walcząc w ochronie sztabu frontu południowego. Po agresji ZSRR na Polskę 29 listopada 1939 roku został aresztowany przez NKWD i wywieziony na Wschód. W marcu 1942 roku wstąpił do Armii Andersa, został przydzielony do 24 pułku piechoty 8 Dywizji Piechoty, w którym był szefem kompanii. Jednocześnie uczył się w Szkole Podchorążych. We wrześniu 1942 roku dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do Sekcji Dyspozycyjnej Naczelnego Wodza. Po przeszkoleniu ze specjalnością w łączności radiowej został zaprzysiężony 10 lipca 1943 roku i przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Został zrzucony w Polsce w nocy z 14 na 15 września 1943 w ramach operacji lotniczej o kryptonimie „Neon 7”. Dostał przydział do Oddziału V Okręgu Wołyń AK jako oficer radiołączności, a następnie szef łączności 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty. Od 11 kwietnia 1944 roku walczył jako dowódca III baonu 50 pułku piechoty. Został awansowany na porucznika 3 maja 1944 roku.