Współorganizator komórki PPR w spółdzielni szewskiej. W 1943 na polecenie Aleksandra Kowalskiego zorganizował konspiracyjny Związek Zawodowy Pracowników i Robotników Przemysłu Skórzanego im. Jana Kilińskiego. Latem 1943 był inspiratorem wydawania konspiracyjnej gazetki tego Związku „Robotnik Skórzany”, w listopadzie 1943 wziął udział w naradzie związków branżowych. Od 1944 członek Koła Robotniczego KRN. Od września 1944 członek Komitetu Warszawskiego PPR na Pradze i komendant ekip robotniczych pomagających w przeprowadzaniu reformy rolnej w powiatach radzymińskim i węgrowskim. Po wojnie został sekretarzem Wojewódzkiej Rady Związków Zawodowych (WRZZ). Marzec 1946 - luty 1948 kierownik Wydziału Zawodowego Komitetu Warszawskiego PPR, 14 kwietnia 1946 na warszawskiej konferencji PPR wybrany do egzekutywy Komitetu Warszawskiego PPR (ponownie 20 maja 1947). 1948 – 1950 był przewodniczącym ZG Związku Zawodowego Drogowców, potem do 1957 połączonego Związku Zawodowego Transportowców i Drogowców. Od 1961 na rencie, później był członkiem Komisji Historii Ruchu Zawodowego Centralnej Rady Związków Zawodowych (CRZZ) i komisji historycznej przy ZG Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Włókienniczego, Odzieżowego i Skórzanego i ZG Związku Zawodowego Transportowców i Drogowców.