Terminy, którymi określa się cywilizację minojską, to: cywilizacja pałacowa (pałac był siedzibą władcy oraz centrum życia społecznego, politycznego i gospodarczego, a zarazem magazynem żywności i surowców oraz ich dystrybucji) oraz talassokracja (określenie na dominację Krety na morzu).
Jednak u podstaw twierdzenia o talassokracji legły przekazy mityczne. Na nich oparli swe przekazy Herodot i Tukidydes. Ich relacje właściwie były interpretacją mitów, dlatego część współczesnych badaczy kwestionuje pogląd o panowaniu Kreteńczyków na morzuG.H. Starr w artykule The Myth of Minoan Thalassocracy, w: Historia 1955. Wskazują oni na następujące realia gospodarcze ówczesnego świata:
Nie prowadzono wtedy rozległego handlu o rozmiarach decydujących o wszystkich dziedzinach gospodarki. Kreta ówczesna nie przeznaczała poważnej części produkcji na zbyt, ponieważ eksport nie był koniecznością żadnej antycznej gospodarki. Rzemiosło produkowało więcej niż wymagały tego lokalne potrzeby, ale nie na tyle, aby jego towarowa produkcja miała decydować o gospodarce. To samo można powiedzieć o nadwyżkach rolniczych (oliwa). Rynek konsumentów nie był dostatecznie duży, aby zaistniał potężny handel oparty na sprzedaży nadwyżek produkcji dóbr.