Każdy Kościół zyskał prawo publicznego nabożeństwa i do własnego samorządu, a więc przykładowo można było odtąd dobudowywać wieże do dotychczas stojących domów modlitwy. Na mocy tego patentu i rozporządzenia ministerialnego z 27 czerwca 1849, w dniu 18 sierpnia zwołano do Wiednia superintendentów z doradcami, w celu zorganizowania Kościoła ewangelickiego i ustawy kościelnej. Po przedłożeniu jej projektu w parlamencie nie została ona uprawomocniona zanim Patent Konstytucyjny z 4 marca 1849 został zniesiony 31 grudnia 1851. Jednocześnie cesarz zapewnił, że prawo do publicznych nabożeństw nie zostanie ewangelikom odebrane, po czym wydawał wobec nich pojedyncze drobne postanowienia. 11 maja 1860 zapowiedziano, że protestantom na cele i zakłady kościelne udzielać się będzie zapomogi z funduszu państwowego.
Powyższe postanowienia wznowione lub podtrzymane zostały w Patencie Protestanckim ogłoszonym w Dzienniku Ustaw Państwowych 8 kwietnia 1861 roku. 9 kwietnia wydano drugi patent – tymczasową ewangelicką ustawę kościelną mówiącą o gminach zborowych, sposobie ich łączenia w gminy senioralne i superintendentalne i o zastępstwie tychże w Synodzie Generalnym, jak również o innych kwestiach organizacyjnych.