Występowała z recitalami oraz jako solistka koncertów symfonicznych grała często w radio.

Okupację spędziła w Warszawie, gdzie w latach 1940–1944 prowadziła konspiracyjnie szkołę muzyczną i koncertowała z innymi polskimi artystami m.in. w „Kawiarni profesora Woytowicza”. W 1943 po stracie męża i synówJerzy zginął w 1943, a Roman w 1944. osiedliła się w Katowicach. Uczyła tam w państwowych szkołach muzycznych: w latach 1945–1950 w podstawowej, w latach 1945–1952 w średniej i w wyższej w latach 1950–1959. Jubileusz 50–lecia swej pracy artystycznej obchodziła w 1957. W 1952 w Poznaniu dała ostatni koncert, a w 1962 zakończyła działalność koncertową.

Była jedną z najwybitniejszych pianistek polskich, jej gra miała cechy wirtuozowskie, przy pięknej barwie dźwięku, dużej ekspresji i wysokiej kulturze.

Zmarła 12 września 1967 w Katowicach, a pochowana na cmentarzu Wilanowskim w Warszawie.

Ordery i odznaczenia

Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1952) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, t. XXIV, s. 804–805.

Kategoria:Ludzie urodzeni w Słucku Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu w Wilanowie Kategoria:Polscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Polscy pianiści Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1967