W okresie sprawowania przez niego urzędu powstała Abałacka Ikona Matki Bożej „Znak”, szybko uznana za cudotwórczą.
W 1639 metropolita Nektariusz otrzymał zgodę na powrót do Pustelni Niłowo-Stołobieńskiej, co też rok później uczynił. Przez kolejnych siedem lat był jedynie doradcą ihumena Doroteusza, następnie ponownie mianowano go przełożonym wspólnoty. W 1665 kierowany przez Nektariusza klasztor poniósł poważne straty w pożarze. Metropolita Nektariusz odbudował jedną ze zniszczonych świątyń, uzyskał w Moskwie zgodę na dalsze prace budowlane. W czasie drugiego wyjazdu do stolicy Rosji nagle zachorował i zmarł, złożywszy przed śmiercią śluby mnisze wielkiej schimy. Nabożeństwo pogrzebowe w moskiewskim Monasterze Czudowskim poprowadził patriarcha antiocheński Makary, przybyły do Moskwy w celu udziału w soborze i sądzie nad patriarchą Nikonem. Sam pochówek metropolity Nektariusza miał miejsce w Pustelni Niłowo-Stołobieńskiej.
Kanonizowany jako jeden z Soboru Świętych Syberyjskich.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Zmarli w 1667 Kategoria:Zakonnicy prawosławni Kategoria:Biskupi tobolscy Kategoria:Sobór Świętych Syberyjskich