Uszkodzona początkowo czerwienieje, później staje się coraz bardziej brunatna, w końcu czarna. Kontekst cienki i skórzasty. Cechy mikroskopijne Strzępki kontekstu o średnicy 5- 7μm, grubościenne lub pełne, bezbarwne, równoległe, o końcach wyginających się w dół i wrastających na różną głębokość do subhymenium i hymenium. Kończą się tutaj bladobrunatnymi pseudocystydami. Podstawki o rozmiarach 30–45 × 3–6 μm. Zarodniki podłużnie elipsoidalne do cylindrycznych, bezbarwne, cienkościenne, o rozmiarach 6–10 × 3,5–4,5 μm amyloidalne. Gatunki podobne Od innych gatunków skórników odróżnia się tym, że jego świeże owocniki zmieniają barwę po uszkodzeniu (tzw. „krwawienie”). W Polsce występują jednak jeszcze dwa inne gatunki takich „krwawiących” skórników: skórnik krwawiący (Stereum sanguinolentum) i skórnik pomarszczony (Stereum rugosum). Od nich skórnik dębowy odróżnia się miejscem występowania (na dębach) oraz promieniowym fałdowaniem kapelusików. Mikroskopowo odróżnia się brunatnym zabarwieniem pseudocystyd.
Występowanie i siedlisko Jest szeroko rozprzestrzeniony na całej półkuli północnej. Na półkuli południowej występuje tylko w środkowej Australii.