Pierwszymi jego właścicielami zostali Wacław Hnedecz i Mikołaj Nipszyc. Po nich funkcję tę przejął Jan Kornicz, a następnie rodzina Sedlnickich, aby w 1557 roku stać się własnością Władysława Lobkowica Starszego. Jego syn, Władysław Lobkowic Młodszy, w 1607 roku nabył dziedziczne prawa swej rodziny do majątku rybnickiego. Jego rządy przypadły jednak na okres wojny 30-letniej, w czasie której Lobkowic opowiedział się po stronie cesarza Ferdynanda II Habsburga. Naraziło to jego włości na łupieżcze najazdy Jana Jerzego Hohenzollerna, ówczesnego władcy księstwa karniowskiego i jednocześnie dowódcy wojsk protestantów śląskich. W 1621 roku Rybnickie Państewko przeszło na własność Zdenka Wojciecha Lobkowica, brata Władysława. Później włości objął w posiadanie syn Zdenka, Wacław Euzebiusz. Ostatni z Lobkowiców, dla pozyskania funduszy na zakup księstwa żagańskiego, sprzedał dominium rybnickie Józefowi Haugwitzowi. Ten zaś już po roku przekazał je Janowi Bernardowi Prażmie, który następnie przekazał je swojemu szwagrowi – Ferdynandowi Leopoldowi Oppersdorfowi. Jego syn Bernard w 1682 roku sprzedał zadłużony majątek Joannie Konstancji Węgierskiej. Po matce, dominium w 1695 roku przejął Karol Gabriel Węgierski, później zaś pochodzący z tej rodziny Franciszek Karol (1735–1747) oraz jego syn Emanuel (1747–1768).