W 1949 wystartował w Goodwood International w Formule Libre. W 1950 zdobył mistrzostwo w British Hill Climb Championship. Utworzył czasopismo poświęcone wyścigom samochodowym Autosport, i jednocześnie objął kontrolę w Manganese Bronze, gdzie zapoczątkował zmiany w inżynierii biznesu. W 1951 zwyciężył w Dick Seaman Trophy. W 1951 i 1952 wziął udział w kilku wyścigach Formuły Libre, w których zdobywał punkty oraz miejsca na podium. Wspólnie z Guyem Griffithsem wystartował w 24h Le Mans, którego nie ukończył, nie ukończył również 9h Goodwood.
W wyścigach Grand Prix Formuły 1 zadebiutował w Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1952 roku. Startując dla zespołu Connaught Engineering w bolidzie Connaught Type A zakwalifikował się do wyścigu na ósmym miejscu. W czasie jazdy osa ukąsiła go w język. Zmagania ukończył na miejscu czwartym, zdobywając tym samym swoje jedyne trzy punkty. Wystartował w Daily Mail Trophy, gdzie zajął 15. miejsce i w Scotland National Trophy, którego nie ukończył. Wystartował też w Grand Prix Włoch, w kwalifikacjach osiągnął dziewiętnasty czas, a wyścig ukończył na pozycji dwunastej. Dwa wyścigi pozwoliły mu na osiągnięcie 14. miejsce w klasyfikacji generalnej.