W książce "Odnawialne źródła energii w Polsce. Wybrane problemy bezpieczeństwa, polityki i administracji", autorzy definiując demokrację energetyczną, wskazują: "Dobra ze społecznego punktu widzenia polityka energetyczna musi zatem, na ile to możliwe, angażować społeczeństwo, reagować na oddolne bodźce i zróżnicowane potrzeby, ograniczać typowy w podobnych dziedzinach zapęd technokratyzacji, a także tworzyć poczucie „własności” procesu decyzyjnego. Wyróżniają też pięć społecznych aspektów demokratyzacji energetyki: przestrzenna organizacja systemu: system scentralizowany czy zdecentralizowany? struktura governance energetyki: kto zarządza, kto i w jaki sposób decyduje o kierunkach rozwoju systemu? ekonomia polityczna OZE: jak wygląda dystrybucja korzyści i kosztów ze źródeł odnawialnych? ekologia polityczna OZE: jaki wpływ na środowisko ma lokalna społeczność? bezpieczeństwo energetyczne: obejmuje ono zarówno kwestie zmniejszenia uzależnienia od importu i ograniczenie wydatków na zbrojenia związane z kontrolą nad wyczerpującymi się zasobami nieodnawialnymi, jak też bezpieczeństwo zdrowotne czy ograniczanie ubóstwa energetycznegoK. Szulecki, D. Szwed "Społeczne aspekty OZE: którędy do energetycznej demokracji?", [w:] K. Księżopolski, K. Pronińska, A. Sulowska (red.), "Odnawialne źródła energii w Polsce.